کتاب «پری دریایی» نوشته ی طنزپرداز روس، آرکادی آورچنکو، اثری کوتاه و خیال انگیز است که مرز میان واقعیت و رؤیا را درهم می شکند. آورچنکو، که در آغاز قرن بیستم یکی از چهره های برجسته ی طنز اجتماعی روسیه بود، در این داستان، نگاه طناز و منتقد خود را با لحنی شاعرانه و استعاری در هم می آمیزد تا از انسان و تمنای جاودانه اش برای فرار از روزمرگی سخن بگوید. «پری دریایی» در ظاهر، روایتی ساده دارد؛ داستان مردی که در سواحل خیال و واقعیت، با موجودی اسرارآمیز روبه رو می شود -پری ای از دل دریا، زیبا، دست نیافتنی و وسوسه برانگیز. اما در پسِ این دیدار، نویسنده پرسشی عمیق تر طرح می کند: آیا انسان می تواند با رؤیای خویش زندگی کند؟ یا سرانجام مجبور است میان آرزو و واقعیت یکی را انتخاب کند؟ در این اثر، پری دریایی دیگر تنها موجودی اسطوره ای نیست، بلکه تصویری از میل های سرکوب شده ی انسان، از آزادیِ ازدست رفته و رؤیایی است که با هجوم منطق و نظم اجتماعی رنگ می بازد. طنز آورچنکو در این داستان، نرم و تلخ است؛ لبخندی که در پایان، در دل خواننده به آه بدل می شود. نثر او روان و موج دار است، همچون آب، و از گفت وگوهای ساده ی روزمره به ناگاه به تأملی فلسفی می رسد. به ظاهر، نویسنده از پری سخن می گوید، اما در حقیقت از خودِ انسان حرف می زند؛ از ما که در میان امواج زندگی، همواره به دنبال چیزی می گردیم که شاید هرگز وجود نداشته باشد. «پری دریایی» داستانی است از خیال و واقعیت، عشق و تنهایی، طنز و غم؛ و در نهایت، درباره ی دلِ انسانی که حتی در خنده نیز غمگین است.