روابط ایران و عراق در روایت های رایج، اغلب به جنگی هشت ساله یا منازعات کوتاه مدت سیاسی تقلیل می یابد؛ گویی همسایگی این دو سرزمین کهن، پدیده ای ناگهانی و صرفاً معاصر است. این کتاب آگاهانه از چنین تقلیلی می گریزد، به ژرفای تاریخ فرومی رود و روایت خود را از همان لایه های نخستینِ شکل گیری این همسایگی آغاز می کند؛ جایی که تمدن های ایلام (عیلام) و آشور نخستین پیوندها و تقابل های خود را رقم زدند و پیش از شکل گیری مرزهای سیاسی امروز، جغرافیا، حافظه ی تاریخی و تداوم منازعه، چارچوب روابط دو سرزمین را ساختند. از ویرانی شوش در پاییز سده ی هفتم پیش از میلاد تا خرابه های خرمشهر در سال ۱۹۸۰ میلادی، و از صلح های ناپایدار تا جنگ های ویرانگر، تاریخ یک همسایگی روایت پرفرازونشیبی از دوستی، دشمنی و هم زیستی را بازمی گوید. این اثر با نگاهی موشکافانه و سندبنیاد، روابط سیاسی ایران و عراق را از دوران باستان تا پذیرش قطعنامه ی ۵۹۸ پی می گیرد؛ قرارداد الجزایر (۱۹۷۵) را به مثابه ی نقطه ی عطفی تعیین کننده و جنگ هشت ساله را به عنوان تلخ ترین فصل این همسایگی، در پرتو اسناد معتبر و روایت های دست اول بازخوانی می کند. این پژوهش بر پایه ی گسترده ای از منابع دست اول ــ از آرشیو روزنامه های فارسی و بین المللی تا اسناد آزادشده ی آرشیوهای آمریکایی و گفت وگوهای شفاهی با بازیگران آن دوران ــ استوار شده است. بی آنکه در دام نظریه پردازی های شتاب زده یا داوری های ایدئولوژیک گرفتار آید، تاریخ را نه ابزاری برای پاسخ های فوری، بلکه بستری برای فهم عمیق تر از تصمیم ها و کشمکش های معاصر می نهد. کتاب، هم زمان که ریشه های تاریخی اختلافات را می کاود، امکان ها و مرزهای هم زیستی و همکاری را نیز روشن می سازد. تاریخ یک همسایگی نه روایت صرف جنگ است و نه دفاعیه ای سیاسی؛ تلاشی است برای فهم رابطه ای تاریخی و پیچیده که همچنان بر سیاست، امنیت و آینده ی دو کشور سایه افکنده است. اثری ضروری برای پژوهشگران، تصمیم گیران و هر خواننده ای که می خواهد بداند چگونه گذشته ای دور، بی وقفه در اکنونِ این همسایگی حضور دارد.