موقعیت یا وقتِ مناسب وهم است. زندگی ـ دست کم به من یکی ـ هرگز مجالِ دل خواه و فرصتِ مناسـب نداده بود؛ همیشه دنبالش دویده بودم، همیشه از بحرانی به بحرانی نو غلتیده بودم و باید در همان حین برای بقا و تغییر دست وپا می زدم. مخاطب بدو و نمیر هر جنبده ی دوپایی است که جنبیدن از یادش رفته. مخاطبش هرکسی ا ست که زندگی اش، مثل زندگی من و خیلی های دیگر، زیستن همواره بر لبه ی پرتگاه است. مخاطبش شمایی اگر به دیو غم درافتاده یا شکارِ دشواری های هستی شده ای. مخاطبش شمایی اگر تن ستیزی و تن فراموشی را در روزی گم و جایی گنگ به خُلق و خمیره ات فروکردند و نتیجه اش بیرون افتادن از تن و زیستن در مخیله و افتادن در چنگِ نشخوار فکری بـوده. مخاطبش شمایی اگر فرار از واقعیت های زندگی سپر دفاعی ات شده. و پیش از همه ی این ها، مخاطبش منم، من که هنوز زنده ام و این یعنی کارم در این دنیا تمام نشده و باید در این سفرِ ادامه دار، قدم به قدم، زیستنِ تمام وکمال را تمرین کنم. مخاطبش منم که اگر همه چیزم را از دست داده ام، می خواهم تنم آخرین سنگرِ باقی مانده ام بماند. وقتی ورزش کردن را شروع کردم نه شنبه بـود، نه اول ماه، نه اول سال. عصر یکی از روزهای تابستان ۱۴۰۱، بی فکر و بی برنامه ریزی، به سال ها ورزش گریزی و ورزش ستیزی پایان دادم. فهرستِ غافلگیرشدگان بلند بود، از خانواده و نزدیکان تا دوستان و آشنایان نسخه ی جدیدی از حسام را می دیدند و باورشان نمی شد. در زندگی ام فهمیده بودم دستاوردها نتیجه ی حرکت اند، نه نشستن. فهمیده بودم انجام شدن نتیجه ی انجام دادن در نامساعدترین اوضاع است، نه دستاوردِ محاسبه های پیچ درپیچ در روزگار آسانی و فراغت. زندگی نشانم داده بود که محکومم به حرکت و تقلا.