«اندیشیدن به آزادی» تاریخچه ی کوتاهی دارد. پیش از سده ی هفدهم کسانی اندک شمار به آزادی اندیشیده اند و درباره ی آن نوشته اند. فرازنای اندیشیدن به آزادی در سده ی هجدهم؛ و قله ی آن «ولتر» بود. او را می توان پدر روشن اندیشی و نشانِ برجسته ی سده ی هجدهم دانست. در هشتاد و چهار سال زندگی خویش، همواره راه آزادی را پیمود و با نوشته ها و گفته ها و نمایش ها، و با مَنِش خویش، مردم را به آزادی و آزادگی فراخواند و میراثی ارزنده را برای همگان به یادگار گذاشت. او بود که «اندیشیدن به آزادی» را به گفتمانِ مردم کوچه و بازار تبدیل کرد. آزادی، پیش از او، گویی فقط یک مفهوم بود در لابه لای کتاب ها و در انجمن های کوچک اندیشه ورزی؛ ولتر آن را واقعیت زندگی مردم گرداند. افسوس که بیش تر مردم در ایران ولتر را فقط یک داستان نویس می دانند ــ آن هم با داستان هایی به سبکی کهن، که پسند امروزیان نیست. این از آن رو است که نوشته های بنیادین او به فارسی برگردانده نشده و فلسفه اش هنوز به مردم شناسانده نشده است ــ به ویژه فلسفه ی سیاسی او. نوشتار کنونی تلاشی است برای بازاندیشی در باورهای ولتر پیرامون آزادی خواهی. به باور او، نخست باید زنجیرها و بندها را از اندیشه و رفتار تک تک مردمان برداشت تا مردم آزاد باشند؛ و آن گاه راه بر رشد فردی و شکوفایی جامعه در عرصه های گوناگون باز خواهد شد. این کاری دشوار است و نخست باید خود آزادی خواه باشیم. کتاب می کوشد اصل های بنیادی و ضروری را برای آنکه ما خود آزادی خواه باشیم بررسی کند.