کتاب «گزارشی کوتاه از سینمای ایران و ظهور موج نو تا سال ۵۷» نوشته ی علیرضا فشاهی اثری پژوهشی و تحلیلی است که با نگاهی تاریخی و دقیق، مسیر تحول سینمای ایران را از نخستین فیلم های ناطق تا اوج جنبش موسوم به «موج نو» بررسی می کند. نویسنده در این کتاب، نه صرفا روایتگر تاریخ، بلکه ناظری است بر دگرگونی یک هنر؛ از سینمای سرگرم کننده ی تجاری تا سینمایی متفکر و اجتماعی که در دهه ی ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ به بلوغ رسید. فشاهی با نثری موجز و منظم، به معرفی فیلم ها، کارگردانان و جریان های تأثیرگذار این دوران می پردازد؛ از فیلم فارسی و سینمای عامه پسند گرفته تا آثار پیشگامانی چون ابراهیم گلستان، فریدون رهنما، داریوش مهرجویی، مسعود کیمیایی، ناصر تقوایی، سهراب شهیدثالث و بهرام بیضایی. او در کنار مرور آثار شاخص، به زمینه های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی آن دوران نیز توجه دارد و نشان می دهد که چگونه تغییرات جامعه ی ایران، زبان و نگاه سینماگران را دگرگون کرد. در این کتاب، «موج نو» نه به عنوان سبکی واحد، بلکه به مثابه جنبشی از آگاهی، تجربه گری و اعتراض معرفی می شود؛ تلاشی برای معنابخشیدن به واقعیت ایرانی، در جهانی که سینما در آن به ابزاری برای اندیشیدن بدل می شد. فشاهی با نگاهی تحلیلی اما صمیمی، پیوند میان فیلم و جامعه را برجسته می کند و نقش هنرمندان را در بازتاب و نقد زمانه شان می کاود. نشر ثالث با انتشار این اثر، منبعی فشرده اما ارزشمند برای دانشجویان، منتقدان و علاقه مندان سینمای ایران فراهم آورده است. «گزارشی کوتاه از سینمای ایران و ظهور موج نو تا سال ۵۷» کتابی است درباره ی آغاز آگاهی در قاب تصویر؛ گزارشی از دورانی که سینمای ایران برای نخستین بار خواست حقیقت را، نه خیال را، روی پرده بیاورد.