این کتاب به مناسبت شصتمین سالگرد منشور ونیز (۱۹۶۴) نگاهی تازه به یکی از دوره های سرنوشت ساز در تاریخ حفاظت معماری و شهر می اندازد. در دهه ی ۱۹۶۰، کشورهای اروپایی در رویکردهای خود به حفاظت از بناهای تاریخی تجدیدنظر کردند و توجه خود را به ارتباط این بناها با بستر انسانی و کالبدی معطوف ساختند. هم زمان، در کشورهای کمتر درگیر با میراث تاریخی، نقدهایی نسبت به معماری و شهرسازی مدرنیستی شکل گرفت که تأثیر آن به کشورهای درحال توسعه، از جمله ایران، نیز رسید. منشور ونیز در چنین زمینه ای شکل گرفت و افق های تازه ای از مفهوم میراث معماری و نقش انسان در حفاظت از آن گشود. کتاب حاضر با سه مقاله ی تحلیلی، بخشی از این دگرگونی فکری را باز می تاباند و می کوشد نقشی در غنای گفتمان حفاظت در ایران ایفا کند.