جودیت باتلر معتقد است خشونت پرهیزی درواقع موضعی اخلاقی است در میانه ی میدان سیاسی، اما اغلب به اشتباه عملی منفعلانه یا اخلاقی فردگرایانه برای پرهیز از مواجهه با اشکال قدرت تعبیر می شود. او می کوشد نشان دهد که اخلاق خشونت پرهیزی تنها زمانی معنا پیدا می کند که با مبارزه ای سیاسی و گسترده برای برابری اجتماعی پیوند خورده باشد. باتلر با تکیه بر نظریه های فوکو، فانون، فروید و بنیامین نشان می دهد که چگونه ممنوعیت خشونت معمولا شامل جان های «در خور سوگ» نمی شود و چگونه «توهم های نژادی» خشونت های دولتی و رسمی را توجیه می کنند. این جنبش ها ادعاهای اخلاقی خود را بر مبنای درک وابستگی متقابل زندگی ها و ارتباط آن با برابری اجتماعی و سیاسی شکل می دهند. نویسنده در این کتاب امکانات بالقوه ی خشونت پرهیزی را در مواجهه با بی عدالتی های نظام مند توضیح می دهد و از ما می خواهد تا درباره ی اخلاق مقاومت بازنگری کنیم.