حملات هوایی که در سال پایانی جنگ جهانی دوم، بیشتر شهرهای بزرگ و متوسط ژاپن را به ویرانی کشید، بستری نامتعارف برای بازنویسی چهار افسانه ی مشهور ژاپنی به قلم اوسامو دازای فراهم ساخت. او این داستان ها را در بهار و اوایل تابستان ۱۹۴۵ نوشت، زمانی که حملات هوایی مکرر - که از نوامبر ۱۹۴۴ آغاز شده بودند - زندگی دشوار ساکنان توکیو و دیگر شهرهای ژاپن را مدام تهدید می کرد. بسیاری از این مردم جز سنگرهای عجولانه کنده شده در حیاط خانه های شان چیزی برای محافظت از خود نداشتند. کتاب اوتوگی-زوشی: افسانه های اوسامو دازای را می توان اوج سویه ی کمتر غم بار از نویسندگی دازای دانست. هرچند این کتاب، ما را بی درنگ در برابر صحنه ای آکنده از تنش - خانواده ای پناه گرفته در سنگر حملات هوایی - قرار می دهد، اما دیباچه ی آن تصویری غیرمنتظره و طنزآمیز از راوی ای ارائه می دهد که تلاش دارد از شکایت های همسرش بگریزد و کودکی را آرام کند که هنوز خطر پیرامونش را درک نمی کند. برای خوانندگان ژاپنی، افزودن زاویه ای تازه به افسانه هایی که سالیان دراز با آن ها آشنا بوده اند، احتمالا بخش بزرگی از لذت خواندن این اثر را شکل می دهد. اما برای بسیاری از آن ها، خواندن دازای به همان اندازه که درگیرشدن با دنیای یک داستان است، احساس نزدیکی با خود نویسنده نیز هست. در این داستان ها، صدای منحصربه فرد دازای کاملا مشهود است؛ او بی واسطه و با لحنی گرم و صمیمی با خواننده سخن می گوید و او را به حلقه ی رازداران خود می کشاند. خوانندگانی که با نسخه های متداول این افسانه ها آشنا هستند، ممکن است لطافت و ژرفایی را که دازای با نوآوری هایش به آن ها بخشیده، تحسین کنند. اما آن هایی که با انتظار یا بیمی پیش ساخته به سراغ این نویسنده می آیند، احتمالا درمی یابند که دنیای خیالی قصه ها و شخصیت های شان تاحدی از شدت رنج های واقعیت فاصله می گیرد و نوعی آسودگی خیال را به ارمغان می آورد.