خیابان یوریکا فقط یک رمان نیست؛ پنجره ای است رو به قلب تپنده ی شهر بلفاست در دهه ی نود میلادی، زمانی که شهر میان آتش بس های موقت و انفجارهای ناگهانی، نفس های آخرش را می کشید. ویلسون در این اثر استثنایی، نه با نگاهی قضاوت گر، که با چشمانی سرشار از طنز سیاه و هم دردی، از مردمی می نویسد که میان خطوط مذهبی و سیاسی گرفتار شده اند اما همچنان به زندگی ادامه می دهند. رمانی درباره ی دوستی که بر مرزهای مذهبی غلبه می کند، درباره ی عشق هایی که در سایه ی جنگ می رویند، و درباره ی شهری که با همه ی زخم هایش، همچنان زیباست. همان طور که ویلسون می گوید: «همه ی داستان ها، داستان عشق اند» - و این یکی از عاشقانه ترین آن هاست.