از شاهنامه ی فردوسی دست نویس های بسیاری در دست است، اما هیچ یک از تحریفات و تصحیفات گوناگون و متعدد در امان نمانده است. کهن ترین آن ها نسخه ی فلورانس(موّرخ 614 ق)، حدودا دویست سال پس از پایان سرایش شاهنامه کتابت شده و تنها نیمی از متن شاهنامه را دربردارد. ازاین رو، مصحح شاهنامه در جنب استفاده از دست نویس های کهن و معتبر این کتاب، ناگزیر از مراجعه به منابع جانبی و بهره گیری از آن هاست. دسته ای از این منابع مهم جانبی کتاب های فارسی سده های ششم و هفتم هجری است که ابیات پراکنده ای از شاهنامه در آن ها نقل شده است. در کتاب حاضر این ابیات با مراجعه به کهن ترین و معتبرترین نسخ خطی آن متون گردآوری شده و ضبط آن ها با ضبط های شاهنامه ی مصحح جلال خالقی مطلق و همه ی دست نویس های اساس آن تصحیح مقابله گردیده و تمام هم خوانی ها و ناهم خوانی ها در اختیار مصححان و متن پژوهان قرار گرفته است.