این اثر روایتی بین فرهنگی است که با طرح پرسش های انتقادی آقای دکتر تاکه او دوای درباره ی سیر تحول آموزش مدرسه ای ژاپن آغاز می شود. در ادامه، گفت وگوهای وی با خانم دکتر کاترین لوئیس از امریکا، معیاری برای ارزیابی نقدها به دست می دهد و لایه های پنهان آن ها را روشن تر می سازد. بازخوردهای مادرانه ی خانم یوکی کو سوگا درباره ی رویکردهای فرهنگی به آموزش و یادگیری نیز روایت های این اثر را برای والدین، مربیان و آموزگاران خواندنی تر کرده است. مقدمه ی اختصاصی دکتر اسدالله مرادی بر ویراست تازه ی این اثر، از یک دهه مواجهه ی او با نظرات ژرف خانم لوئیس و نقدهای موشکافانه ی آقای دوای حکایت دارد؛ مواجهه ای که نشان می دهد آموزش مدرسه ای در ژاپن بیشتر بر «همکاری» و فعالیت های گروهی تأکید دارد حال آن که در امریکا «رقابت» و توانایی های فردی برجسته می شود. ژاپنی ها در آموزش عمومی کمتر به جداسازی دانش آموزان براساس آزمون های هوش و پیشرفت تحصیلی مبادرت می کنند ولی در امریکا غربالگری یا گروه بندی دانش آموزان براساس آزمون های گوناگون فرهنگ رایجی است. در ژاپن به فرایندها بیشتر از نتایج و پیامدها اهمیت داده می شود و پرسش های کتاب درسی و معلمان بیشتر از چگونگی است تا چرایی، در حالی که در مدارس امریکا نتایج و پیامدها وزن سنگینی دارند و سؤالات کتاب های درسی و معلمان بیشتر از چرایی است تا چگونگی.