کتاب «من آینده» نوشته‌ی هال هرشفیلد، روان‌شناس و پژوهشگر حوزه‌ی تصمیم‌گیری، به این سؤال اساسی می‌پردازد که چرا انسان‌ها اغلب تصمیم‌هایی می‌گیرند که به ضرر آینده‌ی خودشان تمام می‌شود. ایده‌ی مرکزی کتاب این است که بسیاری از ما از نظر ذهنی و احساسی ارتباط ضعیفی با «خودِ آینده»‌مان داریم. یعنی وقتی به آینده فکر می‌کنیم، مغز ما آن فرد را تقریباً شبیه یک غریبه در نظر می‌گیرد. به همین دلیل رفتارهایی مثل به‌تعویق‌انداختن کارها، خرج‌کردن پول به جای پس‌انداز، یا نادیده‌گرفتن سلامت، برایمان آسان‌تر می‌شود؛ چون هزینه‌ی واقعی این تصمیم‌ها را شخصی در آینده پرداخت می‌کند که احساس می‌کنیم چندان «ما» نیست. هرشفیلد برای توضیح این پدیده از پژوهش‌های روان‌شناسی، علوم اعصاب و اقتصاد رفتاری استفاده می‌کند. تحقیقات او نشان می‌دهد وقتی افراد احساس نزدیکی بیشتری با خود آینده‌ی خود داشته باشند، تصمیم‌های بلندمدت عاقلانه‌تری می‌گیرند. در یکی از آزمایش‌های مشهور، به شرکت‌کنندگان تصویری شبیه‌سازی‌شده از چهره‌ی پیرترشان نشان داده شد. نتایج نشان داد کسانی که این تصویر را دیده بودند تمایل بیشتری به پس‌انداز برای دوران بازنشستگی داشتند، زیرا «خودِ آینده» برایشان ملموس‌تر و واقعی‌تر شده بود. کتاب توضیح می‌دهد که مشکل فقط بی‌ارادگی یا تنبلی نیست؛ بلکه ساختار ذهنی ما طوری است که پاداش‌های فوری را بسیار ارزشمندتر از نتایج دوردست می‌بیند. بنابراین اگر بخواهیم تصمیم‌های بهتری برای آینده بگیریم، باید عمداً ارتباط ذهنی و عاطفی خود با آینده را تقویت کنیم. هرشفیلد پیشنهاد می‌کند که افراد آینده‌ی خود را با جزئیات تصور کنند، برای خود آینده‌شان نامه بنویسند، یا درباره‌ی زندگی و نیازهای آن نسخه‌ی آینده‌ی خود فکر کنند. این تمرین‌ها کمک می‌کند فاصله‌ی روانی بین «منِ امروز» و «منِ فردا» کمتر شود. در نهایت، پیام اصلی کتاب این است که آینده چیزی جدا از ما نیست؛ بلکه ادامه‌ی مستقیم هویت فعلی ماست. اگر بتوانیم خودِ آینده‌مان را به اندازه‌ی خودِ امروزمان واقعی و مهم بدانیم، احتمال بیشتری دارد که تصمیم‌هایی بگیریم که نه فقط امروز، بلکه سال‌ها بعد نیز به نفع ما باشد.