در آغاز تابستان 1922، فیلسوف مارتین هایدگر (1889-1976) یک کابین کوچک سه اتاقه در کوه های جنگل سیاه در جنوب آلمان را اشغال کرد. در طول سال‌ها، هایدگر روی بسیاری از معروف‌ترین نوشته‌هایش، از سخنرانی‌های اولیه تا آخرین متن‌های معمایی‌اش، در این کابین کار کرد. او مدعی صمیمیت فکری و عاطفی با ساختمان و محیط اطراف آن بود و حتی پیشنهاد کرد که منظره از طریق او تقریبا بدون عاملیت خود را نشان می دهد. آدام شار در کلبه هایدگر این رابطه شدید اندیشه، مکان و شخص را بررسی می کند. کلبه هایدگر برای بسیاری از جمله معمارانی که علاقه مند به نوشته های او در مورد «سکونت» و «مکان» بودند، شیفتگی داشته است. گزارش شار - اولین تحقیق اساسی از ساختمان و زندگی هایدگر در آنجا - به ما یادآوری می کند که در نزدیک شدن به نوشته های هایدگر، مهم است که شرایطی را در نظر بگیریم که فیلسوف، همانطور که خودش گفت، احساس "انتقال" به "خود" اثر داشته است. شار از تحقیقات اولیه، از جمله مصاحبه با بستگان هایدگر، و همچنین از گزارش های مکتوب هایدگر و بازدیدکنندگانش از کلبه استفاده می کند. عکس های خاطره انگیز کتاب شامل مناظر منظره و معماری است که توسط نویسنده گرفته شده است و بسیاری از تصاویر قابل توجه از هایدگر هفت ساله در کلبه که توسط عکاس خبرنگار دیگنه ملر مارکوویچ گرفته شده است. راه های زیادی برای تفسیر کلبه هایدگر وجود دارد – به عنوان محل تقابل قهرمانانه فیلسوف و هستی.