شعر مولانا جلوه ای است از آن قدرت باطنی عظیمی که در وجود انسان کامل به ودیعه گذاشته شده و در عین حال آیینه ای است که مسیر راه کمال را منزل به منزل به من و تو نشان می دهد، نمایشی است تمام عیار از وسعت جان، شوکت، شوخ و شنگی، شادی و سرخوشی، شور و جذبه و بهجت دل، تا جایی که ما نیز رفته رفته از عمق جان در مسیر این راه کمال با شاعر هم قدم می شویم.