نویسنده در کتاب حاضر با استفاه از روش توصیفی تاریخی و شیوة تحلیل محتوا، ضمن پرداختن به تاریخچه و ریشه شناسی هرمنوتیک و هرمنوتیک غربی و معرفی بنیان گذاران و نظریه پردازان این حوزه «آگوستین قدیس»، «شلایرماخر»، «ویلهلم دیلتای»، «نیچه»، «هایدگر»، «گادافر»، «مایل ریکور»» و «یابس آبزر»، بررسی نوع نگاه ادبای اسماعیلیه به مفهوم «هرمسانگی» و کاربست آن در آثار مکتوب ایشان پرداخته است. در این رهگذر مشخص می شود که شاعر و نویسندة اسماعیلی به تأویل آگاهانه و ظاهرا افراطی از گزاره های دینی و... پرداخته و آن را در سروده ها و نوشته های خود به نمایش گذاشته است. دستیابی به این هدف زاویه ای جدید در نوع نگاه به «هرمسانگی قدیم» و «پیوندهای آن با هرمنوتیک مدرن امروز» را آشکار می کند و مشخص می سازد که دست کم در بخشی از ادبیات کلاسیک ایران بحث هایی از این دست رواج داشته است.