کتاب «جامعه‌شناسی تاریخی» نوشتۀ ریچارد لاکمن به بررسی چگونگی استفاده جامعه‌شناسان از بافت تاریخی برای درک پدیده‌های اجتماعی می‌پردازد. لاکمن در این کتاب مبانی، نحوۀ توسعه و روش‌شناسی جامعه‌شناسی تاریخی را توضیخ می‌دهد. مبنای جامعه‌شناسی تاریخی این گزاره است که تحلیل جامعه‌شناختی ضرورتا در زمینۀ تاریخی است چرا که ابژۀ جامعه‌شناسی، ابژۀ زمانمند است. نویسنده تاریخچه‌ای از این علم را مطرح کرده است. در این تاریخچه آرای متفکرانی مانند کارل مارکس، ماکس وبر و امیل دورکیم بیش از همه مورد بررسی قرار گرفته است. پس از این لاکمن توضیح می‌دهد که چگونه جامعه‌شناسان تاریخی ظهور سرمایه‌داری را بررسی کرده‌اند. او نظریه‌ها و بحث‌های مختلفی را در مورد گذار از فئودالیسم به سرمایه‌داری با تمرکز بر نقش مبارزه طبقاتی، تشکیل دولت و تغییرات اقتصادی مورد بحث قرار می دهد. پس از این، کتاب به انقلاب‌ها و جنبش‌های اجتماعی می‌پردازد. لاکمن مطالعات موردی متعددی، مانند انقلاب فرانسه و جنبش حقوق مدنی را تحلیل می‌کند تا تعامل بین رویدادهای تاریخی و تغییرات اجتماعی را نشان دهد. این کتاب همچنین به ریشه‌های تاریخی نابرابری اجتماعی پرداخته و بررسی می‌کند چگونه تحلیل‌های جامعه‌شناسان تاریخی، توسعه نابرابری‌های طبقاتی، نژادی و جنسیتی را تبیین می‌کنند. جنسیت و خانواده بحث دیگر کتاب است که در این فصل تأثیرات صنعتی شدن، شهرنشینی و سیاست‌های اجتماعی بر زندگی خانوادگی و روابط جنسیتی مورد بحث قرار می‌گیرد. پس تحلیل جامعه‌شناختی-تاریخی فرهنگ، کتاب با مباحثی در رویکردهای روش شناختی در جامعه شناسی تاریخی به پایان می رسد. نویسنده از دقت روش شناختی جامعه‌شناسی تاریخی سخن می‌گوید و بر اهمیت ترکیب دقت نظری با تحلیل تجربی دقیق تأکید می‌کند. او روش‌های پژوهشی مختلفی که توسط جامعه‌شناسان تاریخی مورد استفاده قرار می‌گیرد، مانند تحلیل تاریخی تطبیقی، مطالعات موردی و تحقیقات آرشیوی را مورد بحث قرار می‌دهد. خواندن این کتاب برای دانشجویان و دانش پژوهان جامعه‌شناسی، تاریخ و رشته‌های مرتبط ضروری است.