کتاب «تاریخ اساطیری ایران» اثر «عسکر بهرامی» پژوهشی تاریخی در تاریخ اساطیر ایران را ترتیب داده است. عسکر بهرامی در این کتاب سعی کرده است در وهله اول مشخص کند که مقصود او از اسطوره چیست. عملا اسطوره چگونه در اقلیم و سرزمین های مختلف بوجود آمده است؟ این اساطیری که ما امروزه به نام اساطیر ایرانی می شناسیم که افسانه ها داستانهای نوشته و نا نوشته ای را پشت سر گذاشته اند؟ این مطالعه مدون تاریخی که پژوهشگران و دانشجویان در رشته های مختلف کمک خواهد کرد که بتوانند از این اثر به عنوان یک منبع قابل در تحقیقات خود استفاده کنند. این کتاب از مجموعه کتاب های تاریخ جهان است. در معرفی مجموعه می خوانیم: «فرهنگ ایران زمین در طول هزاران سال و تحت تاثیر موقعیت و ویژگی های محیطی خاستگاه آن شکل گرفته است . شناخت این موقعیت و ویژگی ها در درک تحولات و رویدادهای شکل دهنده این فرهنگ راه گشاست . فرهنگ ایرانی ، هر چند اجزایی از فرهنگ های دیگر را هم در خود پذیرفته است ، با این همه در چارچوبی جغرافیایی شکل گرفته و برخاسته و سپس بر جهان پیرامون خود تأثیر گذاشته است. اسطوره واژه ای عربی است که به فارسی راه یافته و در اصل به معنای روایتی است که اساس واقعی و تاریخی ندارد . اما در این باره که چه نوع روایت هایی را اسطوره می گویند ، صاحب نظران تعریف های متعدد و گوناگونی ارائه کرده اند . برخی آن را در برگیرنده باورهای مقدس انسان در مرحله خاصی از تطورات اجتماعی می دانند که در عصر جوامع به اصطلاح ابتدایی شکل می گیرد و برای همگان باوری مقدس پیدا می کند . آنچه جالب است این که اساطیر کوششی برای اثبات و شایسته قبول افتادن این روایات و باورها نمی کند و از سوی معتقدان به این دیدگاه ها هرگز درباره حقیقت آنها شک و تردیدی نمی شود. در سرزمین ایران هم ، مانند فرهنگ دیگر سرزمین ها ، تاریخ روایی دیرزمانی به صورت شفاهی یا به اصطلاح سینه به سینه انتقال می یابد و در این روند دستخوش تغییرات و دگرگونی هایی می شود و تکامل پیدا می کند تا این که با پیدایش خط و رواج نگارش و ثبت سنت شفاهی ، این روایت ها هم صورت مکتوب می یابند و بدان صورت به نسل های بعد و تا به امروز می رسند.» این کتاب را انتشارات «ققنوس» چاپ نموده و در اختیار علاقه مندان قرار داده است.