دین پژوهی، مجموعه ی مطالعاتی است که در باب دین انجام می شود و شامل رشته هایی از جمله الهیات، فلسفه ی دین، روان شناسی دین، جامعه شناسی دین و انسان شناسی دینی و تاریخ ادیان است. یکی از رشته های مربوط به این حوزهی مطالعانی وعقیقانی، دین پژوهی تطبیقی است که در واقع به بررسی مقایسه ای میان ادیان می پردازد. به بیان دیگر، موضوع دین پژوهی تطبیقی، بررسی اشتراکات و اختلافات ادیان در مبانی اعتقادی، آموزه ها و تعالیم، و نیز بررسی خاستگاه ، تحول و رشد و روابط متقابل ادیان است. از این رو بحث نسبت ادیان، به طور خاص در دین پژوهی تطبیقی مورد بررسی قرار می گیرد، هرچند فلسفه ی دین و الهیات جدید نیز به این بحث پرداخته و دیدگاه هایی را در باب تنوع و نسبت ادیان مطرح ساخته اند. پرسش های اساسی در باب تنوع و نسبت ادیان از این قرار است که اولا: آیا اعتقادات، مدعیات و گزاره های ادیان مختلف، به یکسان صادق و بهره مند از حقیقت است یا نه؟ و ثانیا: آیا پیروان ادیان گوناگون به یکسان می توانند به هدایت و نجات دست یابند؟ و ثالثا: دیدگاه پیروان یک دین در باب صدق و حقانیت اعتقادات ادیان دیگر و رستگاری پیروان آن ادیان، چگونه باید باشد؟ هدف کلی این کتاب، معرفی یکی از دیدگاه های مهم در باب نسبت میان ادیان و بررسی مبانی و مفاهیم اساسی در این دیدگاه است. اهداف دیگر این پژوهش را می توان فراهم آوردن زمینه ای برای مقایسه ی نظریه ی «وحدت متعالی ادیان» با دیگر دیدگاه های وحدت گرایانه در باب ادیان و ثانیا پیشبرد دین پژوهی تطبیقی دانست. زیرا به اعتراف برخی صاحب نظران معاصر، کتاب «وحدت متعالی ادیان» شاهکاری بی نظیر در موضوع دین پژوهی تطبیقی است.