اثر حاضر می کوشد با نگاهی انتقادی به نحوه تلقی سلسله مراتبی از وجود نزد ابن سینا، ضمن بازاندیشی، آسیب شناسی نظری و کشف هسته سخت وجودشناسی سینوی، قابلیت های بی بدیل عرفان حوزه خراسان را در پی ریزی طرحی اصیل از وجود واکاوی نماید. این پژوهش از آن رو که از منظر نقد وجودشناختی فیلسوفی غربی در پی بازاندیشی، آسیب شناسی و استعدادسنجی تلقی های گونه گون از سلسله مراتب هستی در سپهر تفکراسلامی ایرانی است، بسترسازی برای گفتگویی بنیادین و مکان های فرهنگی میان سنت اندیشه غربی و اسلامی را نیز به عنوان هدفی کاربردی مدنظر قرار داده است.