کتاب حجره گوشۀ پنهان ذهن جورجو آگامبن است؛ او با نگارش این کتاب پنجره‌­ای رو به پستوی ذهن خود گشوده و ما را به نشستن در چارچوب آن دعوت می‌­کند؛ کتاب حجره از فصل‌­هایی کوتاه تشکیل شده است و هر فصل آن به بررسی یک نقاشی اختصاص داده شده است. آگامبن در هر فصل یکی از نقاش‌­هایی را که دوست داشته در خلوت‌­خانه‌­اش آویخته باشد، برمی‌­گزیند و سپس از منظری فلسفی به تأمل و تعمق در آن می‌­پردازد. فصل‌­های این کتاب هریک چنان نوشته شده است که گویی نرم‌­نرمک به کنار آگامبن می‌­رویم تا زمزمه‌­های او را بشنویم و از افکار او دربارۀ هریک از نقاشی­‌های این کتاب آگاه شویم. کتاب حجره گوشۀ دنجی است برای به خلوت رفتن و تجربۀ شهودی آمیخته به سحر نقاشی و غنای فلسفه. از آنجا که حجره اول ‌از همه جایی است برای خیره نگریستن، پس بن‌­مایه‌­های نقادانه‌­ای که قرار است آستان نگاه ما را از هر مانعی بزدایند، در پاره­‌ای از فقرات ما را به تعلیقه و شرح می­‌طلبند. اشتغال ناگزیر ما به تعلیقه‌­نویسی از این واقعیت نشئت‌‌گرفته که این قسم آثار، سوای جایگاه‌شان در تاریخ هنر، کدرهایی کلاسیک قلمداد می‌­شوند و قرار بر این است که آموزه یا نظری از آن‌­ها بربگیریم، حال خواه شاگردان مکتبی آن‌­ها چشمان یا ذهن خواننده باشند.