از اواخر قرن نوزدهم که متخصصان و درمانگران به طبقه بندی بیماران روانی پرداختند، یکی از این طبقات به سایکوزها اختصاص یافت. عقیده بر این بود و هست که وجه مشخصه بیماران سایکوز قطع ارتباط آنها با واقعیت است. بنابراین از هنگامی که پای روان درمانی توسط فروید به میان آمد سایکوز از ساحت روان درمانی حذف شد و درمان نگهدارنده این بیماران به روانپزشکان و دارو درمانی سپرده شد؛ زیرا عقیده بر این است که اساسا بیماران سایکوز از آنجا که ارتباطشان با واقعیت قطع شده است قادر نیستند در اتاق درمان با درمانگر ارتباط برقرار نمایند. بنابراین به تعبیر روانکاوانه قابل تصور است که هیچگونه انتقالی در فضای درمان صورت نگیرد. با این حال طی یک دهه گذشته گروهی از روان درمانگران در آمریکا تلاش نموده اند تا بیماران سایکوز را به عرصه روان درمانی وارد نمایند. این صدای جدیدی در درمان است. دکتر میشل رابینز یکی از روانکاوان معاصر است که تلاش میکند تا در این کتاب توضیح دهد که اولا بیماران سایکوز را هم میتوان تحت روان درمانی قرار داد، دوم اینکه رویکرد و مدل روانکاوی در بین سایر رویکردها، این قابلیت را دارد تا این مهم را به انجام برساند. این کتاب از این جهت که سنت دویست ساله طبقه بندی روانی را در هم می نوردد پیام جدیدی در درمان بیماران سایکوز است که تاکنون حتی تصور آن هم قابل انتظار نبود. (برگرفته از متن ناشر)