این کتاب مقالات منتشر شده نوسبام در مورد رابطه بین ادبیات و فلسفه، به ویژه فلسفه اخلاق را گرد هم آورده است. این مقالات، که بسیاری از آنها قبلا برای خوانندگان غیرمتخصص قابل دسترس نبودند، به موضوعات اساسی مانند رابطه بین سبک و محتوا در کاوش مسائل اخلاقی می پردازند. ماهیت توجه اخلاقی و دانش اخلاقی و ارتباط آنها با اشکال و سبک های نوشتاری؛ و نقش عواطف در تدبر و خودشناسی. نوسبام به بررسی و دفاع از مفهومی از درک اخلاقی می‌پردازد که شامل فعالیت‌های عاطفی و فکری می‌شود و به جای قواعد انتزاعی، نوع خاصی از اولویت را به ادراک افراد و موقعیت‌های خاص می‌دهد. او استدلال می‌کند که این مفهوم اخلاقی را نمی‌توان به طور کامل و مناسب بیان کرد، بدون اینکه به اشکال نوشتاری که معمولا ادبی تلقی می‌شوند تا فلسفی، بیان شود. در نتیجه لازم است ما مفهوم فلسفه اخلاق به منظور گنجاندن این اشکال گسترش دهیم. این مجموعه با دو مقاله جدید و نسخه‌های اصلاح‌شده چندین مقاله منتشر شده قبلی، تلاش می‌کند تا رابطه بین عناصر ادبی و تئوریک انتزاعی‌تر را در چارچوب چنین تحقیق اخلاقی گسترده‌تری بیان کند.