من در آنجا حضور داشتم، ساعت‌ها و ساعت‌ها را در کنار یک دیوار موقتی سپری می‌کردم. هیچ چیزی برای تماشا وجود نداشت جز دهکده‌ای آرام در پایین، که سقف‌های پوشالی خانه‌ها به تقلید از تپه‌های دورافتاده شباهت داشتند. بامبوهای یخ‌زده در سمت چپ من یک انبوه را ایجاد کرده بودند. آنجا جایی بود که آشغال‌های خودمان را دور می‌ریختیم، تا جایی که می‌توانستم هوشیار باشم. گوش می‌دادم و هر نشانه‌ای از صدای چشم‌بادامی یا کسانی که کلاه لبه‌دار به سر داشتند، را تشخیص می‌دادم. اغلب حرکتی مشاهده نمی‌شد، اما یک روز بعدازظهر، صدای خش‌خش آرامی را در میان ساقه‌های بامبو شنیدم. یک چیز واضح در حال حرکت بود. می‌دانستم نمی‌تواند دشمن باشد؛ آنها هرگز تنها نمی‌آمدند، پس فکر کردم شاید یک ببر باشد. شنیده می‌شد که ببرها در تپه‌ها پرسه می‌زنند، اما هیچ کس ببری ندیده بود. سپس دیدم که ساقه‌های بامبو از هم جدا شده و به سمت زمین خم شده‌اند.