همه فکر می کنند من عجیب و غریبم، حتی مامان. هر چند مامان به روی خودش نمی آورد. بچه های مدرسه همیشه از من دوری می کنند. بیشتر زنگ های تفریح برای خودم تنهایی می چرخم. بقیه چیزها را طوری که من می بینم، نمی بینند. من بیشتر وقت ها توی هپروتم. درست نمی فهمم چرا، اما توی کله ام بچه ای هست که شبیه بچه های دیگر نیست.