پروانه ی جوان و سودایی، از کعبه ی شهید پرور شب پره ها -چراغ های خیابان- ناکام و دل زده است. در این فنای مقلدانه معرفتی نیست که جان طالبش را به شور و شعوری بیامیزد؛ در جست وجویی نامعین راه خود را از دیگر پروانه گان جدا می کند، حالا که از تقلید وارسته است، در مسیر تحقیق و تحقق خود، با پیری روشن ملاقات می کند... این مسیر اوست و تنها او چرایی و چگونگی اش را می داند!