کتاب « ایران جان» " هویت فرهنگی و ملی ایرانیان " نوشته « ناصر تکمیل همایون» توسط انتشارات نگارستان اندیشه منتشر شده است. از سلسله‌ی ساسانیان که خود شکوفایی و عظمت ویژه داشت و به‌دلیل نوشتارهای بازمانده‌ی آن روزگار (خداینامک‌ها و...) و دسترسی بیش‌تر مورخان صدر اسلام به آنها، گزارش‌های زیادی برجای مانده که این امر خود به‌گونه‌ای بر وقایع عصر اشکانیان سایه افکنده است. بدیهی است در سراسر ایران‌زمین تنوع منطقه‌های گوناگون و اقوام ایرانی متعدد موجب تکثر فرهنگی و پاره‌فرهنگی بوده است. اقدامات حکومت‌های نیرومند مرکزی و پدید آمدن راه‌های جدید و سهولت رفت‌وآمد، ساکنان مناطق ایران را در ارتباط با یکدیگر قرار داده است، این امر در دوره‌ی هخامنشیان ظهور چشمگیری داشته است، اما همین گستردگی فرهنگی گاه تمام مناطق را دربر نگرفته است و ساکنان سرزمین‌های پیرامونی کم‌تر در روند یگانگی و انسجام فرهنگی قرار گرفته و تاروپود پاره‌فرهنگی قومی و منطقه‌ای به حیات تاریخی خود استمرار داده‌اند. اقوام پارت و دودمان‌های آنان در بخش شرقی ایران‌زمین (خراسان) زیسته‌اند و کم‌تر در نواحی مرکزی و غربی ایران بوده‌اند و همین مسئله پاره‌ای از مورّخان را بر آن داشته است که آن اقوام اصیل ایرانی را ناشناخته توصیف نمایند. بی‌تردید برخوردهای فرهنگی (خودی و بیگانه) که گاهی موجب بیداری و خویشتن‌یابی فرهنگی می‌شود، در آن روزگار توانست تسلط مقدونیان و سلوکیان را به‌گونه اقوام غیرایرانی با ظرافت‌های هلنیسم فرهنگی، یکی از عواملی به‌شمار آورد که توجه پارتیان از خراسان به‌سوی همه‌ی ایران‌زمین معطوف گردد و همانند بسیاری از اقوام در زمان‌های ضعف حاکمان، از قدرت‌های انباشته‌ی خود سود جویند و در مسیر فرمانروایی گسترده قرار گیرند.