پس از گسترش روستای تهران و پیدا شدن موقعیت شهری، دوازده محله کوچک آن در هم ادغام شدند و به مرور چهار کلان‌محله اودلاجان، سنگلج، بازار و محله بازار و چال میدان در آن شکل گرفتند. در محله اودلاجان محله‌های کوچک‌تری که متعلق به اقوام و تیره‌ها و ادیان و مهاجران منطقه‌های گوناگون ایران بود، شکل گرفتند. یهودیان ایران هم در بخشی از آن محله سکونت گزیدند و محله را به نام خود نامگذاری کردند. در کتاب حاضر ویژگی این محله و زندگی اجتماعی و فرهنگی و دینی ساکنان و شخصیت‌های برجسته آن و روابط آنان با ساکنان مسلمان و حکومت بررسی شده است.