نام آن جنگاور سورنا بود! و آن کمان، از آن او بود. دلیرترین و تواناترین سربازی که می شناختم! سورنا که خود به من شیوه کمان و شمشیر آموخت، هرگز نخواست مرا به جنگ ببرد. اما سرانجام، زمان من نیز فرا رسید و او مرا به سرپرستی شماری از سربازان زبده خاندان مان گماشت. نخستین نبرد خود را هرگز از یاد نخواهم برد؛ نبرد تیسفون. آن جا بود که آن کمان، دیگر بار شگفتی اش را بر من آشکار کرد!