به یک غریبه بگویید که با خودتان صحبت می کنید، و احتمالا او فکر میکند شما عجیب و غریب هستید. اما حقیقت این است که همه ی ما صدایی در ذهن داریم. وقتی با خود صحبت می کنیم، اغلب امیدواریم که از مربی درونی خود بهره ببریم، اما در عوض منتقد درونی خود را پیدا کنیم. وقتی با یک کار سخت روبرو هستیم، مربی درونی ما می تواند ما را تقویت کند: تمرکز - شما می توانید این کار را انجام دهید. اما، به همان اندازه اغلب، منتقد درونی ما را کاملا غرق می کند: من شکست خواهم خورد. همه به من خواهند خندید چه فایده ای داره؟ در کتاب نشخوار ذهنی، ایتان کراس، روانشناس تحسین شده، مکالمه های خاموشی که با خودمان داریم را بررسی می کند. در هم آمیختن تحقیقات رفتاری و مغزی پیشگامانه از آزمایشگاه خودش با مطالعات موردی در دنیای واقعی - از پیچر که فراموش می کند چگونه صحبت کند، تا یک دانشجوی دانشگاه هاروارد که در حال دست و پنجه نرم کردن با زندگی دوگانه ی خود به عنوان یک جاسوس است - کراس توضیح می دهد که چگونه این گفتگوها زندگی، کار، و ما را شکل می دهند. تجربیات او هشدار می‌دهد که تسلیم شدن به خودگویی‌های منفی و گمراه‌کننده - چیزی که او آن را "حرف زدن" می‌نامد - می‌تواند سلامت ما را تضعیف کند، روحیه ما را کاهش دهد، ارتباطات اجتماعی ما را تحت فشار قرار دهد و باعث شود تحت فشار قرار بگیریم. اما خبر خوب این است که ما از قبل به ابزارهایی مجهز شده‌ایم که باعث می شوند تا صدای درونی‌مان به نفع ما عمل کند. این ابزارها اغلب از دید پنهان هستند - در کلماتی که برای فکر کردن در مورد خود به کار می‌بریم، فناوری‌هایی که در آغوش می‌گیریم، خاطرات روزانه‌ای که در کشوهای خود نگه می‌داریم، گفتگوهایی که با عزیزانمان داریم، و فرهنگ‌هایی که در مدارس ایجاد می‌کنیم و همچنین محل های کار. نشخوار ذهنی با بحث‌های درخشان، تحقیقات ماهرانه و پر از داستان‌های جذاب، به ما این قدرت را می‌دهد که مهم‌ترین مکالمه‌ای که هر روز داریم را تغییر دهیم: مکالمه‌ای که با خودمان داریم.