دنیایی را تصور کنید که در آن هر دختری که متولد می شود عاشق خود است و در آن عشق باقی می ماند، دنیایی که در آن هیچ دختری هیچ گاه خود را جداشده از عشق به خود نمی داند و به ریسمانی از عشق متصل است که به او احساس امنیت، توجه و خاص بودن می دهد؛ هر دختر به جای اینکه از دریچۀ نگاه دیگران خود را قضاوت کند، به جای اینکه تحت تأثیر «تو کافی نیستی » قرار بگیرد، با این باور رشد می کند که صرف نظر از موفقیت ها، شکل بدن، زندگی عشقی یا وضعیت مالی، او بیش ازاندازه کافی است، زیرا خودش است. این فکر که روح منحصربه فردش را می توان با روح فردی دیگری یا یک ایدئال بیرونی مقایسه کرد، هرگز به ذهنش خطور نمی کند. او باور دارد که اگر جز این بیندیشد، کمال حماقت و جنون است.