ویلارد ون اورمن کواین را فیلسوفی دانسته اند که در محل تلاقی نحله های تحلیلی، پوزیتیویستی و پراگماتیستی ایستاده است. در کتاب حاضر تلاش شده است با تکیه بر استدلال های اساسی کواین در باب «کل گرایی معنایی»، «عدم تعین ترجمه» و «رد تمایز قضایای تحلیلی و ترکیبی» رویکرد طبیعی گرایانۀ او روشن شود. مولف کوشیده است با استناد به آثار و آرای کواین و نظر شارحان او نشان دهد رویکرد طبیعی گرایانۀ کواین در حیطۀ زبان به رفتارگرایی و نیهیلیسم معنایی می انجامد و در این جا منظور از نیهیلیسم معنایی نفی معنا به مثابۀ هویتی ذهنی یا انتزاعی است. از دید کواین، معرفت، ذهن و معنا بخش های یک جهان واحدند و باید در پرتو همان روح تجربی که به عالم طبیعی جان بخشیده است مطالعه شوند. بنابراین معنا باید به نحو تجربی فهمیده شود و هرگونه توصیف آن ناظر به خصیصۀ مشهود و عمومی آن است. با این وصف، «معنا» خصیصۀ رفتار است و به تعبیری همان کاربرد است. حاصل این دیدگاه رفتارگرایی است که روح تز نیهیلیسم معنایی محسوب می شود.