در این کتاب تلاش شده تا با به دست آوردن مبانی رفتارهای عامة مردم (یا به تعبیر برخی از صاحبنظران: مبانی فرهنگ مردم) در جامعة ایران، راهی برای برنامه‌ریزی‌های «فرهنگی» گشوده شود. این کتاب پس از پرداختن به تعاریف فرهنگ، به چارچوب نظری تحقیق می‌پردازد؛ این چارچوب، مبتنی بر نظریات شاین و با نگاهی به دیدگاه‌های هافستد بر آن است تا به مدد داده‌های حاصل از پژوهش‌های میدانی موجود که نتایج آن در آثار پژوهشگران داخلی و متفکران و مستشرقان خارجی آمده است به بنیادی‌ترین واحدهای ساختمانی فرهنگ ایران دست یابد و با وسواسی در حد تحسین «شالودة» فرهنگ ایرانی را – که در نظر شاین، مجموعة «مفروضات» و در نظر هافستد، مجموعة «ارزش‌ها» است – مورد مداقه قرار دهد.