یکی از ماموریت‌های اصلی فلسفه این است که انتقاد از دیدگاه‌های فلسفی دیگر را بر عهده داشته باشد. این عمل، نه تنها به دلیل تحقق حقیقت، اگرچه این اهمیت بزرگترین هدف آن است، بلکه به خاطر نفوذ و تأثیر اندیشه‌های فلسفی در زمینه‌های اجتماعی، اخلاقی و سیاسی انجام می‌شود. یکی از جنبه‌های مشخص زمان حاضر این است که فیلسوفانی که به اصول دقت و حقیقت عمیقی پایبند بوده‌اند، به چگونگی نفوذ و تأثیر این اندیشه‌ها کمتر توجه کرده‌اند. در عین حال، فیلسوفانی که بر آنند تا مفاهیم خود را به موضوعات اجتماعی مرتبط کنند، اغلب بی‌دقت و سطحی عمل کرده‌اند، که این موجب شده تا به عنوان مشاورانی غیرقابل اعتماد در جستجوی حقیقت مطرح شوند. هربرت مارکوزه (به آلمانی: Herbert Marcuse) (۱۹ ژوئیه ۱۸۹۸–۲۹ ژوئیه ۱۹۷۹) فیلسوف و جامعه‌شناس آلمانی و از اعضای اصلی مکتب فرانکفورت بود. بین سال‌های ۱۹۴۳ و ۱۹۵۰، مارکوزه برای دفتر خدمات راهبردی (سلف آژانس اطلاعات مرکزی) در دولت آمریکا کار می‌کرد و در آنجا از ایدئولوژی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در کتاب مارکسیسم شوروی یک تحلیل انتقادی (۱۹۵۸) نقد کرد. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ او به عنوان نظریه‌پرداز برجسته چپ نو و جنبش‌های دانشجویی فرانسه، آمریکا و آلمان غربی، مطرح شد. برخی او را پدر چپ نو می‌دانند.