ادبیات لاتین فرصتی است تا لابه لای چیزهایی سرک بکشی که در زندگی روزمره از کنارشان به سادگی، به پرسه و یا با اعتنایی اندک عبور می کنی. نگاه بی پرده و گاه حتا دریده ی اهالی فرهنگ اش، که نویسندگان شان نیز از آن جمله اند، پنجره ای ست تا بگشایی و روشن ببینی دل ضربه هایی که همیشه مقابل افکار و گفتار ما بسته و ناگفته باقی می مانند. مواجه شدن با ناب ترین احساسات آدمی تو را به چنان سکوتی وامی دارد که تنها می توانی بنشینی با نگاهی سرشار؛ سرشار از حرف های مگو... پر از دلتنگی های رنگ رنگ... پر از آن هایی نکشیده که روزی با نوشیدن قهوه ای تلخ در بالکن خانه ی پدری جرعه جرعه پایین بایدش داد و...