بریده‌ای از کتاب اینگمار برگمانبه گواه سینگر، راهی که‌برگمان برای بسط معنای اخلاقی بودن طی می‌کند توجه به زن و زنانگی است. زن از نظر برگمان در سرچشمه خود باید فهمیده شود و نه در مظاهر واپسین و عصری آن. زن در اندیشه برگمان همان است که بر عهده گرفته است تا این مراعات و مبالات را به انسان بیاموزاند و از این آموزش خود نیز بیاموزد. به همین دلیل است که می‌توان گفت سینمای برگمان یعنی سینمای زنان برگمان در واقع سینمای برگمان سینمای زنانه است اما نه زنانه‌ای که ما در ایران از آن برداشت اعتراض حقوقی می‌کنیم؛ بلکه زنانگی که چیزی نیست جز وجه مغفول هستی در عصر جدید این وجه مغفول همان مبالاتی است که آدمی به آدمی دارد و همان خمیرمایه‌ای است که سبب تشکیل خانواده و اجتماعات انسانی می‌گردد و جنگ‌افروزی و کینه‌توزی را محدود می‌کند.