کتاب حاضر، کتاب دوم از مجموعه ی «آشنایی آرای متفکران درباره ی هنر» است که به هنر و زیبایی در نظر متفکران یونانی و رومی می پردازد و مجموعه ای است از تاریخ حکمت و فلسفه (2). دکتر مددپور آن را در یک مقدمه علمی و چهار فصل و کتاب شناسی به پایان برده است. وی در فصل اول به فرهنگ متافیزیکی هنرهای یونانی و رومی پرداخته که در آن به فرهنگ هنری یونان، فرهنگ هنری روم، و در فصل دوم به آغاز تاریخ فلسفه هنر یونانی ـ رومی پرداخته و از بزرگانی همچون هومر و هیود، فیثاغورث، هراکلتیوس، پارمنیدس، زنون الئایی، امپرلکس نام برده است که درباره هنر به شیوه ی فلسفی نظر داده اند و در پایان فصل به انتقال هنر از اسطوره ی لاهوتی به فلسفه ناسوتی یاد کرده است. در فصل سوم به هنر در نظر فیلسوفان کلاسیک یونانی پرداخته که از بزرگانی همچون سقراط، افلاطون، ارسطو یاد کرده است که در حوزه فلسفه هنر و زیباشناختی هنر، نظری داشته اند. در این فصل معرفت شناسی هنری، زیبایی شناسی هنری و ایده ی زیبایی و هنر، صنعت و طبیعت وجودشناسی هنر و روان شناسی هنری به خوبی پرداخته شده و با نگاه عمیق و فیلسوفانه به بررسی گرفته شده است. فصل چهارم این کتاب به فلسفه هنر دوران انحطاط، فلسفه یونانی و رومی پرداخته شده است که در آن از فلسفه هنر رواقی، هنر و غایت اخلاق، موسیقی و لذت، شعر در عرف رومی، فلسفه هنر افلوطین سخن به میان آمده و به دقت کامل موشکافی شده است و علت انحطاط هنر در روم و یونان به بررسی گرفته شده است. و در پایان فصل چهارم نیز به پایان فلسفه یونانی ـ رومی پرداخته شده است که چگونگی برآمدن و زوال هنر در روم و یونان، به بحث گرفته شده و به زیبایی آسیب شناسی امروزه شده است. که ممکن است هنرهای جدید به همان سرنوشت گرفتار شود. فهرست کتاب به این شرح است: – فصل اول: فرهنگ متافیزیکی هنر یونانی و رومی – فصل دوم: آغاز تاریخ فلسفه هنر یونانی – رومی – فصل سوم: هنر در نظر فیلسوفان کلاسیک یونانی – فصل چهارم: فلسفه هنر در دوران انحطاط فلسفه یونانی رومی بریده‌ای از کتاب آشنایی با آرای متفکران درباره هنردر متن کتاب آمده است: هنرمند یونانی و رومی به محاکات خوشی ها و رنج ها، حالات و انفعالات «پاتوس» و عادات و سیرت ها «اتوس» با صورت معقول و نظام هندسی می پردازد، تا احساس اسارت در گشت زمان دوری فانی و مرگ آسودگی وجود خویش را، تلطیف و تعدیل کند. پیکره ی دختر نیوبی به خوبی این حالت هنر یونانی را نشان می دهد. این زن مظهر انسانی است که احوال و پاتوسی را که عبارت است از رنج مرگ، با بزرگ منشی و خویشتن داری می پذیرد، و این چیزی جز پذیرش معقول واقعیت مرگ نیست.