یکی از غزل‌های این‌کتاب را می‌خوانیم: « در برزخ زمانه به تو فکر می‏کنم تنها در این میانه به تو فکر می‏کنم با زخم‏های تازه‏ای از چشمِ تازی‏ات در زیر تازیانه به تو فکر می‏کنم جز تو کسی شریک خیالم نمی‏شود وقتی به هر بهانه به تو فکر می‏کنم با شوق تو به دیدن آیینه می‏روم هر صبح، شانه‏‌شانه به تو فکر می‏کنم گاهی که در تن غزلم جا نمی‏شوی در قامت ترانه به تو فکر می‏کنم حس می‏کنم که قبل تو شاعر نبوده‏ام حالا که عاشقانه به تو فکر می‏کنم…» بریده‌ای از کتاب گاهی به تو فکر می‌کنم برگرد که از این همه گمراهی به/ پیدا کنم از پنجره ات راهی به/ این سو تویی و دغدغه ی نان آن سو/ گاهی به تو فکر میکنم گاهی به