فرانسوا تروفو، منتقد پرشور مجله‌ی کایه‌دو سینما در دهه‌ی پنجاه و فیلمساز پرشور دهه‌های بعد، پیش‌قراولِ پرشور جنبش موج نوی فرانسه با چهارصد ضربه، و مصاحبه‌گرِ پرشورِ (شاید) مهم‌ترین مصاحبه‌ی تاریخ سینما با آلفرد هیچکاک، در اتاق سبز فاقد شور و شوق همیشگی‌ست، چه در مقام کارگردان و چه در مقام بازیگرِ نقشِ داون. شاید چون اتاق سبز اساساً درباره‌ی «مرگ» است؛ درباره‌ي مردی که تلاشش برای گرامی‌داشتِ مردگان به انزوایی تمام‌عیار و نوعی تلخ‌اندیشیِ افراطی می‌انجامد.