در این کتاب نویسنده با زبانی چندلایه و دلنشین و رویکردی هستی شناسنانه در جست وجوی معنای «بودن» یا «نبودن» است. این اثر نیز همچون دیگر نوشته های او سرشار از ظرافت های زبانی، پیچیدگی های روایی و شخصیت پردازی های دقیق و تحسین برانگیز است. نویسنده در این کتاب، من ـ راوی است و در قالبی خودزندگی نگارانه، آخرین روزهای زندگی پدرش را، که درگیر سرطان است، دستمایه ی روایت می کند. فرازونشیب این روزها، زندگی پسرش را نیز زیروزبر می کند. او با قلم جادویی خود خون این روانی خزنده و تدریجی را در مویرگ های روح خواننده جاری می کند. چنان که در پی هر پس نگری و پیش نگریِ روایت، لحظه به لحظه با سرگذشت این پدر و باغی که اکنون باغبانی اش با مرگ است بیش تر احساس همراهی می کنیم. برخلاف تصویر کلیشه ای که بسیاری از آثار ادبی جهان از پدر ترسیم کرده اند، در مرگ و باغبان پدر نه موجودی اسطوره ای است، نه سایه ای فروتن از خدا روی زمین. پدری است معمولی، با همه ی لغزش ها و ناتوانی های پدربودن و درست همین خطاپذیری ناگزیر است که او را آمیزه ای از وقار، شوکت و انسانیت نشان می دهد.