این کتاب دعوتی است به بازاندیشی در مفهوم «خانه/وطن» - در بستر زبان، خاطره، و وضعیت تبعیدیِ انسان مدرن. باربارا کاسَن در این اثر ما را به سفری می برد میان اسطوره و واقعیت -از اودیسه ی سرگردان هومر تا آینئاس مهاجر ویرژیل، از زبان مادری هانا آرنت تا جزیره ی کرس با آن حال وهوای یونانی اش از دید خود کاسن- تا با نگاهی شاعرانه و فلسفی، نوستالژی را نه صرفاً دلتنگی برای گذشته یا برای خانه، بلکه تجربه ای زبانی و هستی شناختی بنماید: احساس بی جایی در جایی که گمان می کردیم خانه است. نویسنده نشان می دهد که چگونه زبان می تواند وطن باشد، و چگونه بی ریشگی می تواند نوعی ریشه داری تازه بیافریند. اگر خانه جایی باشد که در آن پذیرفته می شویم، شاید تنها در مهمان نوازی از دیگری بتوانیم در «خانه» سکنا بگزینیم.