انتشارات آرما منتشر کرد:مجموعه آمارها و شواهد نشان می دهند که در ایران، پس از جنگ و به ویژه از میانه دهه ۱۳۷۰، مناسک شیعی وارد دوره جدیدی از حیات خود شده است؛ دوره ای که ویژگی برجسته آن، رشد و توسعه کمی این مناسک و همچنین تغییرات کیفی گسترده در فرمی و محتوای آن ها است.در مقایسه با ادوار تاریخی پیشین، می توان به جرأت گفت که هیچ گاه تعدد مناسک مذهبی و تکثر و پراکندگی فضاها و اماکن مناسکی مانند این مقطع خاص نبوده است. تقویم مناسکی شیعیان در هیچ برهه ای از تاریخ چنین فربه و متورم نشده بود.متولیان رسمی دین و بسیاری از متدینین معمولاً رشد مناسک را معادل رشد دین و دینداری در جامعه می پندارند و افزایش اقبال توده ای به برخی مناسک و اجتماعات جمعی مذهبی را به حساب افزایش گرایش مردم به دین (تشیع) می گذارند. اما به نظر می رسد که ماجرا پیچیده تر از این باشد، چراکه تورم مناسک در این مقطع، منحصر به مناسک مذهبی نبوده و در دیگر آیین ها و مناسک نیز به طور گسترده ای مشاهده شده است.سوال اصلی این است که توسعه و تغییرات گسترده مناسک در ایران معاصر چه زمینه ها و دلالت هایی دارد؟ و چه عواملی موجب شده اند که جامعه ایرانی مستعد چنین شرایطی باشد و این گونه مناسکی ترین مقطع از حیات اجتماعی خود را تجربه کند؟کتاب حاضر درصدد پاسخ به این پرسش ها است.فروشگاه اینترنتی 30بوک