انتشارات سیب سرخ منتشر کرد: استراحت روی نیمکتِ روبروی خِضر آیا رخدادها به همین گونه که در ذهن حضور می یابند ، اتفاق می افتند ؟ مثلاً اگر سیما قرار بود چیزی بگوید ، همان جمله های کوتاه ِمقطعِ پراحساس را می گفت ؟ یعنی آن لحظه ، درست همان لحظه ، چیزی می گفت که شایسته ی آن لحظه بود ، و جز آن دوسه گزاره ی کوتاهِ پرتلاطم ، چیزی دیگر نمی گفت ؟ آیا امید در حال ِ پردازش و آفریدن ِلحظه های دیگری از خود که فقط در ذهن رخ می دادند ، نبود ؟ یعنی نگفته بود ؛ نمی رسد روزی که رد ِکلمه ها را گم کنم؟ نگفته بود از آن روز می ترسم ، روزی که هیچ کلمه ای نباشد تا از تو بگوید؟ به نظرش مرز ِواقعیتِ عینی و رخدادها و آن چه در ذهن ، واقعیت می یافت یا حضور می یافت، همیشه لرزان و نامطمئن بود . ساکت بود . سیما می چرخد و به چشم هایش نگاه می کند . دست راستش را از قفلِ دست ِچپ آزاد می کند ، تا نزدیکی ِموهای آشفته ی به سفیدی زده ی امید می رسانَد ، اما رسانده نرسانده به شقیقه ، خشک می مانَد دستش . انگار درست تصمیم اش را نگرفته باشد ، مردد می مانَد . انگشت ِاشاره کمی خم برمی دارد و به شست نزدیک می شود . دست ، گاهی همه کاره و گاهی هیچ کاره ی مردد ! امید گفته بود وقتی سایه ی دست را دیده بود ، درست لحظه ای که سیما آن را پس می کشد و با استیصال روی دستِ چپ رها می کند . وقتی چسبِ نواری ِشفاف را روی دونیم شدگی اسکناس تنظیم می کرد ، چه قدر لرزیده بود . و دستِ هراسان ِفرنگیس که به کناره های در تکیه زده است چگونه هنوز ناخن ِاشاره را روی رنگِ در می کشد .فروشگاه اینترنتی 30بوک