انتشارات سیب سرخ منتشر کرد: شاعرانگی درد فرانتس کافکا در نامه ای به ماکس برود گفته بود که نوشتن «پاداش شیرین و فوق العادهای» برای این واقعیت است که او ازسوی شیطان «گرفتار شده، کتک خورده و تقریباً به خاکستر تبدیل شده» بود. این پاداشی برای رنجی غیرقابل تحمل بود. کافکا اعتراف کرد که نوعی از نوشتن در «نور خورشید» انجام می شود اما نوشته های خودش از «خشونتی تاریک» ناشی می شد که تقریباً زندگی او را نابود کرده بود. او زمانی مینوشت که ترس اجازه نمیداد بخوابد. بدون نوشتن، زندگی به «جنون» ختم می شد.پروست نویسنده دیگری بود که برای نوشتن به رنج پناه می برد. از کودکی به بعد، زندگی او با بیماری عجین بود. از عشق هایِ بی هویٰ زینه گامی به آهستگینه حرفی به نجوامن تند راه می رومتند حرف می زنم و بلندگاهی در آیش دو کشتاراز زبانم حرف های تُند می رویدو باز نه به آهستگیدر دایره دردِ شبانهتا دردِ شبانه می گردماز دردِ شبانه تا دردِ شبانهمی خندممی گریمگرد دایره ای که مرا دیوانه می کندپاپیِ اسب عصّاری شدمبیرون از آفتابیکه در آستانه ی سیاهستان ایستاده بودو حلولِ کبوترانِ طوقی در منکه بوالعجبآشیانه در خانه ی بادبر خانه ی بادبا خانه ی باد ساخته اندو در خالی ترین خلوت آسمانحُلولِ تکینِ تو در منوقتی تنهایی، از نشیب شانه هام بالا می رفتبا توشه ای از نداشتنبا کوله ای از نخواستنسینه ام را هوایِ دوست داشتن می آ کندمن زانو به زانویِ عاشقانی زده امکه در تعلیقِ دو کشتارهنوز آوازهای شان راشکسته می نویسم فروشگاه اینترنتی 30بوک