انتشارات سیب سرخ منتشر کرد: گفتمان های موجود در رمان « تقدیس یک تراژدی»در معرض کاوش در لایه های ساختار اجتماعی صورت بندی شده است نویسندۀ رمان تقدیس یک تراژدی با بازنمایی تحوّلات ناشی از سلطۀ گفتمان سازندگی در سطوح اجتماعی-فرهنگی با برجسته سازی چرخش های ایجادشده در عرصۀ چشم اندازهای هویتی درصدد انتقاد از نظام معنایی مسلّط و تضعیف روابط قدرت موجود در لایه های ساختار اجتماعی برآمده استبرشی از فصل سومحق باتوئه. عصبانی شدم چون میدونم حق باتوئه. من هیچوقت قرار نیست جاتو بگیرم. همه منو به عنوان جانشینت میشناسن. برعکس تو، من به زندگی کراهت بار محکومم.تو که به خدا اعتقاد داری جوابمو بده، وقتی یه زن کودکی می آفرینه، تاوانش رو با ترک برداشتن پوستش، پوک شدن استخون هاش و ریزش موهاش میده، تمام وجودش بهای این آفرینش میدن؛ به نظرت خدا چه بهایی برای آفرینش ما داده؟- اعتبارشنمیتوانستم چشمانم را باز کنم یا سرم را برگردانم اما او را از بر بودم. به صندلی اش تکیه داد و سیگاری کشید. تقریبا 10 دقیقه سکوت کرد و سرآخر گفت:- به رسم عادت و خدمات بی نظیرت، آخرین حرفت رو بزن، ماده درنده.- کویر- چی؟!- تا حالا به کویر نرفتم- چیزی هم از دست ندادی، یه بیابون بی لب و علف، از شدت گرما عرقت هم تبخیر میشه.- آسمونش عمیق تر از هر آسمون دیگه ایه. ستاره هاش خیلی به ما نزدیکن. شن های نرم، بادهای خنک، اونجا طبیعت از هرجای دیگه ای به انسان نزدیک تره.- با این تفاسیر، بعد از کشتنت، حتما شبی به کویر میرم. تو شب زیباتره.- در هرحال زیباس، اما به تو گرمای طاقت فرساش میرسه و به من عظمتش. هر چیزی که به بی نهایت ختم میشه، عنصر وجودت رو به خودت بر میگردونه.- چه حسی داره، پایانت جلوی چشمات باشه؟- پایان یک شاهکار، شاهکار دیگه ایهفروشگاه اینترنتی 30بوک