انتشارات سیب سرخ منتشر کرد: طبق یک روتین هفتگی هر سه شنبه تمام پوست «تَشَنهام» را مجد خانوم می سابید و بعد لخت و عور و پوست کنده زیر آفتاب قرارش می داد تا پوست جدید ارام ارام رشد کندمجد پوست های کنده شده را به دستور پروفسور در ظرف های مخصوص جمع می کرد و با برچسب روز و ساعت در انبار زیر ساختمان تلنبارش می کرد.برشی کوتاه از داستان «نع!»(از مجموعه داستان تَشَنهام)شاخ های میهن که هویدا شد، فهمیدیم کار از کار گذشته و دیگر چاره ای نیست. دیگر نمی شد خودت را گول بزنی. بینی پهن و دهان گشادش را می توانستم توجیه کنم؛ به عمه هایش رفته بود یا چشم های تابه تاش را از مادر شوهرم به ارث برده بود. اما شاخ ها چه!؟دکتر بعد از معاینه خنده ی ریزی کرد و دماغش را بالا کشید. شبیه دکترهای ریزه میزه ای بود که همه ی عمرشان را در آزمایشگاهای مخفی در زیرزمینی گذرانده اند و آن قدر نور خورشید را ندیده اند که حالا فرقی با مرده ندارند. دکتر معتقد بود، میهن نمونه ی نادری است؛ البته گویا پیش تر هم چنین چیزی دیده شده که حالا سر آن دخترک بینوا در موزه ی ملی نگهداری می شود.سالار گیج گیج بود. از وقتی شاخ ها را دیده بود، کم حرف شده بود. انگار که من مقصر رویش آن ها باشم.رو به دکتر گفت: «حالا باید چه کار کنیم؟ می شه اونا رو برید؟»دکتر دست های لرزانش را که مختصر تکانی داد، صدای ناقوس واری از النگوهایش بلند شد. دوباره خنده ی ریزی کرد. همان وقت به جاسیگاری بلورین روی میزش نگاه کردم و تصور کوبیدن آن روی دندان هاش، کمی آرامم کرد.گفت: «ببینید شاخ ها دقیقاً از مغز بیرون زدن...»فروشگاه اینترنتی 30بوک