انتشارات نگاه معاصر منتشر کرد: در سال ۲۰۱۱ سطح بی سابقه ای از بسیج توده ای خاورمیانه را در برگرفت و سرانجام امر غیر قابل تصور - انتقال دموکراتیک قدرت - را ممکن ساخت پیش از موج اعتراضاتی که به بهار عربی معروف شد، حاکمان دیکتاتور در خاورمیانه معمولاً برای دهه ها در قدرت می ماندند اکثر این دیکتاتورها توانسته بودند از موج سوم دموکراسی که باعث سرنگونی همتایان آنها در آسیا آمریکای لاتین و کشورهای جنوب صحرای آفریقا شده بود جان سالم به در ببرند به نظر می رسید رژیم های اقتدارگرای منطقه در آستانه قیام ها بیش از هر زمان دیگری تثبیت شده بودند. اعتراضات بهار عربی که از تونس آغاز شد و به سرعت به مصر، لیبی، بحرین، یمن و سوریه گسترش یافت دو رئیس جمهور خودکامه را که مدت ها بر مسند قدرت بودند سرنگون کرد و ثبات ده ها رئیس جمهور دیگر را نیز تهدید کرد توده های مردم با وجود شکاف های شدید، سیاسی، اجتماعی، قومی و اقتصادی، متحد شدند و خواستار خودمختاری و پاسخگویی دولت هایشان شدند. شعار اصلی قیام ها این: بود مردم خواهان سرنگونی رژیم هستند افرادی از همه ی طبقات اجتماعی اقشار مختلف جامعه و گرایش های سیاسی گوناگون که به یک اندازه از حکومت اقتدارگرا به ستوه آمده بودند در اعتراضات شرکت کردند.فروشگاه اینترنتی 30بوک