انتشارات سیب سرخ منتشر کرد: با این شهر سوگند می خورمو توساکن در این شهریو سوگند به فرزندانی که پدید آوردکه ما انسان را در رنج آفریدیم.«سوره بلد» انسان با رنج زاده می شود. چشم هایش را که می گشاید؛ طیفی از رنگ های زجرآلود و تیره مانندی را می بیند. در این خفقان به سر می برد و با انبوهی از رنج هایی که لایه لایه روی تنش نشسته است بدرود می کند. تنها راه مقابله با رنج؛ پذیرش آن است. در قسمتی از کتاب می خوانیم:تار سومگفت:«پنجره قلب دیوارهاست. وقتی که بتپند، وقتی که باز شوند، حال آدم های توی خانه عوض می شود.»با خنده گفتم:«بیا ما هم خانه مان را هر یک قدم؛ یک پنجره بسازیم.»دستش را برد توی جیبش و بلند بلند خندید. به لبخندش خیره شدم. گفتم:«من هم دوست دارم بشوم قلب تو. پنجره ی تو که وقتی چشم هات را باز کردی با دستانت صورت من را کشف کنی.»به قفسه سینه اش نگاه کرد و گفت:«تو همیشه پنجره ی رو به آسمان منی!»مادر از گیس هایم گرفته و روی زمین منحوس می کشید، ضجه زدن ها هیچ فایده ای نداشت. من محکوم به سکوت بودم. در حصار رویاهایم اشک می ریختم. اشک و سکوت، دو ساز آشفته ای بودند که فریاد مرا در انزوای تاریکی های زندگی نمایان کردند. و درد، زوزه کوبنده باد در قالب سکوت است. یک بارهم که کارم به گریه کردن افتاده بود، چیا گفت:«چشم هایت را ببند و بگذار ستاره های تو خالی نیز به خواب ابدی بروند. فردا هم آهسته بیدار شو، مبادا که صدایت را بشنوند! باور کن آسمان ما بغضی دارد که به هر بهانه ای می خواهد ببارد...»گفتم:«چیا. این ها آدم را از زندگی کردن خسته می کنند.»سرش را پایین انداخت و صورتش تعریفی جز تاسف نداشت. می دانستم هیچ حرفی نمی توانست خون غم را بند بیاورد و حتی کلمات گوشه ای به حال ما گریه می کردند و این تلاوت رنج بود. گفت:«می فهمم...»فروشگاه اینترنتی 30بوک