انتشارات سیب سرخ منتشر کرد: مجموعه داستان «زایمان در چهارراه مولوی» براصالت خیال، رویا، تداعی آزاد و تصورات ضمیر ناخودآگاه بنا شده است. برای واکاوی «من» و رسیدن به معرفت. تعریف نویسنده از معرفت، خراب کردن دیواری ست که بین جنون و عقل حائل شده استاز جمله ویژگی های این مجموعه داستان کوتاه فارسی«نوشتن خود به خود» است و آن چه به ذهن نویسنده خطور می كند، همان را ثبت می كند.▫️برشی کوتاه از داستان کوتاهقرارمان پنج شنبه طاقتم طاق شده؛ راهی باید می جستم، چاره ای. تحمل رفته، باید عالیه را می دیدم؛ بیش تر از این می دیدم. طرحی باید می یافتم که عالیه جلوی چشمانم باشد؛ آن قدر نزدیک که جز او چیزی به چشمم نیاید.حرف ها دارم، حرف های ناگفتنی که زبانش فقط زبان بی زبانی است. هر از گاهی که حافظ و سعدی را تورقی می کنم، به خودم می گویم که اگر این بیت یا آن مصراع را عالیه می خواند، انگار حرف من را شنیده بود. حافظ انگار زبان من و سعدی بیان من است.در این روستای کویری و یخ زده از سوز سرما و بی آبی، کسی به یاد پدر و مادر و فرزندش هم نمی افتد، سعدی و حافظ کجا؟من اما تصمیمم را گرفته ام. شب های جمعه در خانه ام، شب نشینی راه انداخته ام؛ شبی که قرار است به هم صحبتی و شعر و داستان و روایت بگذرد. من بخوانم و دیگرانی که خواندن و نوشتن نمی دانند، مثل عالیه، بشنوند. من معلم روستا هستم و گفتم که شما روستاییان، بد نیست با شعر و داستان های برآمده از تاریخ و فرهنگ خودتان، آشنا شوید. هم لذتی برده باشید و هم چیزکی بیاموزید.بهانه بود اما نیت همان بود که گفتم؛ باید عالیه را می دیدم. تحمل دوری و دیر به دیر دیدنش را نداشتم؛ ندارم.فروشگاه اینترنتی 30بوک