ندای تاریخ منتشر کرد:شبه قاره هند که توسط کوه ها و دریاهای وسیع محافظت می شود، ممکن است دنیایی تقریبا کامل و مستقل با مذاهب، فلسفه ها و سیستم های اجتماعی خاص خود به نظر برسد. و با این حال این سرزمین کهن و جوامع متنوع آن تعامل طولانی و شدیدی را با مردم و فرهنگ های شرق و جنوب شرق آسیا، اروپا، آفریقا و به ویژه آسیای مرکزی و فلات ایران تجربه کردند.ریچارد ماکسول ایتون در کتاب هند در دوره ایرانی مآبی این داستان خارق العاده را با ذوق و اصالت روایت می کند، زیرا وی ظهور فرهنگ فارسی گرایی را دنبال می کند، دنیای فرامنطقه ای چندوجهی که توسط شبکه های روزافزون در بسیاری از آسیا به هم متصل شده است. این فرهنگ که در قرن یازدهم توسط سلسله های مستقر در شرق افغانستان به هند معرفی شد، در زمان مغول های بزرگ (قرن شانزدهم، هفدهم و هجدهم) به تدریج بومی شد. ایتون برخورد پیچیده بین فرهنگ سانسکریت هند، مجموعه ای به همان اندازه غنی و فرامنطقه ای که در طول این دوره به شکوفایی و رشد ادامه داد، و فرهنگ ایرانی که به شکل گیری سلطنت دهلی، امپراتوری مغول و تعدادی از دولت های منطقه کمک کرد را به خوبی توضیح می دهد. این روند بلندمدت تعامل فرهنگی تاثیر مستقیمی در زبان ها، ادبیات، غذاها، لباس ها، مذاهب، سبک های فرمانروایی و جنگ، علم، هنر، موسیقی و معماری داشته که بیشتر در جنوب آسیا منعکس شده است.فروشگاه اینترنتی ۳۰بوک