نشر سیب سرخ منتشر کرد:برشی از داستان کوتاه «ماهیگیران عدم»نسل اندرنسل کارشان همین بود. یک دهنه بود و این همه روزی خور. یک پری رود بود و این همه آدم. هر کس سهم خودش را از آب می گرفت. ماهی های سرگردانِ بین دریا و رودخانه را گیر می انداختند. ماهی هایی که تن شان هنوز به سردی دریا عادت نکرده بود خودشان را می کشاندند به رودخانه و گیج گرمی آب، ناگاه خودشان را توی سالیک ماهیگیرها می دیدند. کارشان تعطیل برنمی داشت؛ سردی و گرمی نمی شناخت، چشم شان به رود بود و نگاه شان به دریا، سرنوشت شان به آب گره خورده بود. توی این کار مو سفید کرده بودند. خیلی ها از این راه ازدواج کردند. بچه دار شدند. بچه های شان را از صدقه سرِ پریرود به خانه ی بخت فرستادند. بعضی ها همین جا نفس آخر را کشیدند و پریرود خانه ی ابدی شان شد.یعقوب تازه دبستان را تمام کرده بود که آقاجان گفت: «هر چه خوانده ای بسه. همین که چار تا عدد رو حفظ کنی و نوشته های سردرِ دولتی خونه ها رو بخوانی کفایت می کنه. از این به بعد باید رزقت رو از پریرود بگیری.» و یعقوب را سپرد به رقیبش یزدان که رموز کار را یادش بدهد. می گفت: «پیش خودم باشی ترسی نداری و چیزی یاد نمی گیری. نه صیاد قابلی می شی، نه آدم به دردبخوری. باید کسی باشد که ذره ای محبت و الفت بهت نداشته باشد. شده با مشت و لگد، شده با فحش و فضیحت، ریزه کاری های صید رو یادت بده.»حالا یعقوب چهل سالش را تمام کرده بود و همین دیشب توی چهل ویک سالگی قدم گذاشته بود. بعد از یک ساعت ماندن توی حمام، رفت توی اتاق خواب و توی تاریکی منتظر شد عنبر بیاید و هدیه ی تولدش را بدهد. روی سکوی بلوکی حمام نشسته بود؛ تن کف آلودش را در آغوش گرفته و به ابرهای روی سرش خیره بود، ابرهایی که هرلحظه به شکلی درمی آمدند.فروشگاه اینترنتی 30بوک